Zondag 12 april 2020 (XXVIII)

De zondagse wandeling ging, zoals inmiddels gebruikelijk, over de 'ring' en tegen de rijrichting in, naar de Place de l'Evêché en omstreken.

Tussen het Hôtel du Baron de Castille en de cathédrale Saint-Théodorit, die allebei vorige week op de foto gingen, staat daar (hoe kan het anders) het bisschoppelijk paleis. Althans: het gebouw dat vroeger het bisschoppelijk paleis was - in 1792 ging de zetel van het bisdom over van Uzès naar Nîmes - en waar nu de rechtbank en het gemeentelijk museum ('George Borias') zijn gevestigd. Je ziet vanaf het plein eigenlijk vooral muur, maar voor de volledigheid dat beeld toch maar even vastgelegd:

En alles hartstikke dicht, natuurlijk:

Daarna voor de Saint-Théodorit en de Tour Fenestrelle langs, en dan ben je plotseling aan de rand van Uzès beland en kun je heel goed zien dat de stad op een plateau werd gebouwd. Leunend op een eeuwenoude stenen balustrade was dit het uitzicht, ongeveer om halftwaalf vanochtend:

(Hier nog het filmpje van dat prachtuitzicht, maar hoe?)

Wie zich op diezelfde plaats aan die leuning honderdtachtig graden omdraait ziet dit:

Rechts is hier ook het begin te zien van een ruim bemeten wandelgebied dat zich uitstrekt langs de rand van Uzès en waar, naar het schijnt, op zon- en feestdagen de ganse stad loopt te flaneren. Maar nu even niet, natuurlijk.

Onderweg terug naar het veelgeprezen prachtpandje bleek opnieuw dat het hier een fijn geciviliseerd land is. Wat mocht er open zijn c.q. was er open? Bakkers, krantenwinkels, én de wijnhandelaren. Deze

had vanochtend 'On confine et on bois bien' op haar schoolbord geschreven. En zo is het.

De zondagochtendmuziek voor binnen kwam uit de CD-collectie van de huisbaas

en die voor buiten uit de deur van nummer-14-met-de-weelderige-begroeiing:

(Hier nog dat filmpje van Vincent en zijn koren, maar hoe?)

Stappen? 2129!

Bon courage et à demain!