Woensdag 22 april 2020 (XXXVII)

Het ging dus gisteravond allemaal min of meer volgens de verwachtingen, bij de PersCo van de MinPres (en die baardige meneer van het RIVM). Vanuit het veelgeprezen prachtpandje gezien vielen twee wat grotere verschillen met de situatie van hierozo op.

Allereerst zal in Nederland voorlopig, in elk geval tot 20 mei, het verbod op het bezoeken van verpleeg- en verzorgingshuizen van kracht blijven, terwijl hier juist afgelopen weekeinde de voorzichtige verruiming van de mogelijkheid om iemand in een 'Ehpad' (een fraai acronym, voluit: Établissement d'hébergement pour personnes âgées dépendantes) te bezoeken als allereerste signaal van het naderen van de déconfinement werd afgegeven.

Dit zegt vast iets over de verschillen tussen Nederland en Frankrijk bij de bejegening van de ouderen in het land, maar wat precies?

In de tweede plaats viel op dat in Nederland op rigoureuze wijze een streep ging door alle grootschalige bijeenkomsten tot de eerste september van dit jaar door het verbod op evenementen met vergunning- of meldplicht tot die datum te verlengen, Rutte noemde zelfs expliciet Lowlands en De Zwarte Cross, terwijl de maatregelen met betrekking tot de horeca en aanverwante zaken min of meer geluidloos voor een aantal weken worden gecontinueerd. De Nederlandse cultuur raakt steeds verder verfestivaliseerd. Hier ligt dat anders: Macron en de zijnen maken weinig tot geen woorden vuil aan het al dan niet doorgaan van de grote festivals (niet, meestal), maar hebben al wel laten doorschemeren dat de horecasector zich kan gaan voorbereiden op heropening op vijftien juni.

Enfin.

Op die vijftiende juni, trouwens, zal het vanuit 19, rue S-R ongetwijfeld als eerste gaan naar de horecagelegenheid hier een paar passen vandaan (de deur uit, linksaf de rue du Plan de l'Oume in, en dan bij het pleintje van La Boca en het Spaanse sinaasappelkistje met de boeken rechtsaf de rue de la Ferté Milon in) waar we al heel wat keren met grote belangstelling naar keken. Wie aan komt lopen ziet eerst dit:

en gegluur tussen de spijlen van het hek door levert dit beeld op:

Is allemaal al behoorlijk leuk, maar het allerleukste is dat dit de achterkant is, in één grote doorlopende ruimte, van de winkel vlakbij de déchetterie waar we al menig maal likkebaardend tussen de spijlen van de tralies door naar binnen stonden te kijken, en die op zevenentwintig maart al op de foto ging:

Wonderlijke combi, wat?

Stappen? 2592!

Bon courage et à la prochaine!