Zaterdag 25 april 2020 (XXXX)

In Nederland is André Malraux een schrijver, vooral vanwege de leeslijstklassieker 'La condition humaine' uit 1933 (door Eddy du Perron vertaald als 'Het menselijk tekort'), maar hier in Frankrijk is Malraux vooral de Minister van Cultuur onder Charles de Gaulle (1959 - 1969). (Meer recent is-ie ook nog een mythomaan gebleken, zelfverzonnen verzetsdaden en alles, maar dat is weer een heel ander verhaal).

Malraux is hier de man van de inventarisatie van het 'patrimoine culturele' (1962) en Het Grote Plan voor het behoud daarvan: 'Plan de sauvegarde et de mis en valeur' (1963). Het allereerste project dat met behulp van de vele, vele miljarden francs uit dat Plan werd uitgevoerd was de totale opknapbeurt die het oudste deel van Uzès in de jaren zestig en zeventig heeft ondergaan, en het is dan ook niet meer dan passend dat bij het gereedkomen van die enorme renovatie een straat naar de toen inmiddels overleden Malraux werd genoemd. Die straat - eigenlijk niet veel meer dan zo'n steegje waarvan er hier zo veel zijn - begint wat verscholen, achter één van de vele bogen rond de Place aux Herbes, links achterin de hoek van dit pleintje:

en wie zich bij het einde van dat straatje, naast de Eglise Saint-Étienne aan de Boulevard Victor Hugo, omdraait ziet dit:

Een van de meeste opvallende onderdelen van die gigantische renovatie was dat de stad Uzès het voormalig bisschoppelijk paleis cadeau kreeg van het Departement (Gard), een cadeau waarvan stadsbestuurders later regelmatig hebben gezegd dat de stad het beter niet had kunnen aannemen. Zo noemde de huidige burgemeester Jean-Luc Chapon het presentje een paar jaar geleden nog vergiftigd ("empoissonné"); wat moest en moet een stadje als Uzès met zo'n enorm gebouw waarvan het onderhoud elk jaar een vermogen kost, en dat met het gemeentelijk archief, het gemeentelijke museum en het kantongerecht net zo'n beetje voor twee-derde gevuld is?

Twee jaar geleden werd besloten dat de vrijstaande ruimte benut zou gaan worden door een met financiële hulp van Departement en Regio nieuw op te richten (culturele) organisatie die er dan bijvoorbeeld een congrescentrum en een 'salle de spectacle' zou gaan exploiteren. De start van deze organisatie, die 'l'Ombrière' ging heten, werd voorzien voor het voorjaar van 2020.

Maar ja, coronagedoe hè, en dus geen start van die nieuwe club, geen beter gebruik van dat voormalige bisschoppelijk paleis, en gisteren werd ook nog bekend dat de met ingang van dit jaar aldaar te houden festivals 'Uzès Danse' (25ste editie, voorzien voor eind juni) en 'Nuits Musicales Uzès' (50ste editie, voorzien voor juli) niet door zullen gaan.

Lange aanloop om nu eindelijk uit te komen waar we wilden zijn.

Dat voormalige bisschoppelijk paleis, gelegen aan het Place de

l'Évêché, en aldaar tussen het Hôtel du Baron de Castille en de cathédrale Saint-Théodorit in, wilde de afgelopen tijd maar niet leuk op de foto komen - twee weken geleden was in aflevering XXVIII toch vooral muur te zien - maar vanochtend bleek, onderweg naar de zaterdagse kranten en croissanten, ineens het hek open te staan. Gelijk naar binnen, natuurlijk, om daar in de spreekwoordelijke armen te lopen van een forse Française die een medewerker bleek van de gemeente. Als ik dat dan per se wilde mocht ik wel heel even binnen kijken, maar fotograferen was strikt verboden; tot de (uitgestelde) officiële opening moet het wel een beetje een verrassing blijven...

In het lage deel links zitten achter die grijze luiken de glazen toegangsdeuren van dat spiksplinternieuwe culturele centrum, dat verder het linkerdeel van het hoofdgebouw in beslag neemt. Het middelste deel van het hoofdgebouw is - al jaren en jaren - in gebruik bij het kantongerecht ('Tribunal d'Instance'), en in het rechterdeel van het hoofdgebouw

bevinden zich het gemeentelijk archief en het gemeentelijke museum ('Georges Borias'), waar we natuurlijk onmiddelijk gaan kijken wanneer de déconfinement zo ver is voortgeschreden dat ze weer open mogen.

Stappen? 1755!

Bon courage et à la prochaine!