Zondag 19 april 2020 (XXXV)

Eindelijk, eindelijk regende het in Uzès, en in de wetenschap dat de natuur dat water hard nodig had klapte ik fluitend de paraplu open aan het begin van de ochtendwandeling. Onderweg naar de déchetterie (wie veel kranten leest moet vaak naar de oudpapier-bak) bleek in het Spaanse sinaasappelkistje bij nummer zes (zie aflevering XVIII) een nieuwe lading boeken-voor-passanten te liggen. Veel detectiefjes (Agatha Christie in het frans) maar ook deze twee:

Maurice Barrès is een schrijver over wie ik niet veel meer weet dan dat-ie in zijn vroege jeugd als behoorlijk linksige en nogal sensitieve deelnemer het literaire speelveld betrad maar al snel, ergens rond zijn vijfentwintigste, transformeerde tot een tamelijk rechtse en nationalistische houwdegen. Dit boek blijkt het tweede deel van een trilogie te zijn, en werd voor het eerst gepubliceerd in 1900. Vijfhonderdvier pagina's kleine lettertjes om de tanden op stuk te bijten.

Het boek rechts ('Adder in de vuist') is in dit land een regelrechte klassieker, en handelt over de jeugd van de schrijver in een gezin dat zucht onder de terreur van een extreem onaangename moeder. Heel wat jaren geleden vertoonde TV5 een verfilming van het boek, het zal die van - dit moest ik even opzoeken - Philippe de Broca uit 2004 zijn geweest, en toen ik vanochtend het boek uit sinaasappelkistje viste, en me die beelden herinnerde, liepen me opnieuw de rillingen over de rug.

Na het bezoek aan de oudpapier-bak ging het, in de zondagse traditie, langs de ring en tegen de rijrichting in, naar de oostelijk helft van het stadje. Op het rotonde-achtige pleintje waar D5A en D982 elkaar ontmoeten ging eerst de al wat vaker genoemde Groentejuwelier Gaiffier op de foto, zo'n winkel met 'Bio' en 'Terroir' op de gevel en de luifels, en dat zijn hier altijd de drukste winkels. (Maar vanochtend even niet, dat zal met het weer te maken hebben gehad...)

Bij datzelfde rotonde-achtige pleintje ligt ook een van de twee uiteinden van het wandelgebied waar het vorige week zondag (aflevering XXVIII) en afgelopen woensdag (aflevering XXXI) al over ging. Ook ligt daar hét openlucht-parkeerterrein van Uzès, normaal stampvol, begreep ik van de twee jongens die nieuwe voorraden voor Gaiffier kwamen brengen, maar nu dus, kwa coronagedoe, nagenoeg verlaten:

Het wandelgebied zelf, overigens, viel een tikkeltje tegen - je bent er in een tijd van een vloek en een zucht doorheen. Voor fotograferen was er, ook al vanwege die atmosfeer van grijze druil, verder weinig reden of aanleiding.

De zondagochtendmuziek van vandaag kwam opnieuw uit de CD-collectie van de huisbaas, kennelijk al net zo'n liefhebber van het werk van Bach (père) als zijn huurder:

Stappen? 2471!

Bon courage et à demain!