Zondag 26 april 2020 (XXXXI)

Al die lege landschappen die nu tijdens De Grote Binnenblijf op de foto gaan zou je ook kunnen zien als een uitnodiging aan je fantasie of je verbeeldingskracht: het decor is er, het is kant en klaar, je hoeft er alleen nog maar personages in te plaatsten, en die vervolgens een verhaal te geven. Neem deze nou:

Zo lag vanochtend om een uur of elf het tennispark van Uzès in de voorjaarszon te baden, twee banen breed en geheel verlaten. Wat zouden bijvoorbeeld twee personen hier aan het doen kunnen zijn?

Een moeder die haar zoon zijn eerste tennislesje geeft? Of juist een dochter die met haar vader tennist, en zich daarbij realiseert dat hij dat écht niet meer kan, en dat het vandaag voor de aller, allerlaatste keer is, en dat ze haar vader straks moet vertellen dat aan hun traditie om op zondagochtend met elkaar te tennissen na meer dan veertig jaar een einde moet komen? Of misschien het ene duo op de ene baan en het andere duo op de andere baan? En dat ze dan familie van elkaar blijken te zijn, maar dat de beide zussen al meer dan tien jaar niet meer met elkaar praten (iets met het overlijden van hun moeder, en de erfenis)?

Of is het verhaal iets met de liefde, we zijn tenslotte in Frankrijk, en heeft dat tennissende duo dan een verbodene, een geheime, of een sublieme?

En trouwens, zijn we wel in Frankrijk? Zie die cipressen daar linksboven, het lijkt Italië wel, is dit niet waar 'Il Giardino dei Finzi-Contini' werd opgenomen?

Bij het naastgelegen gemeentelijk zwembad (ook hartstikke dicht, ook geheel verlaten) is alles gelukkig geheel duidelijk. Hier zal zich weldra zo'n lange, landerige zomervakantie voltrekken, en voor de verfilming daarvan staat Éric Rohmer zich al gereed te maken, daar, bij die kleedhokjes rechtsachterin:

Hoe ook, na afloop kan iedereen zich laven aan de stedelijke drinkwatervoorziening,

en denk erom, zélf het water oppompen, door heel hard met de koperen knop rond te draaien:

Stappen? 3770!

Bon courage et à la prochaine!